قبل از خشک شدن عرق کارگر

بسم الله

در یک نهاد محترمی سی جلسه تدریس تخصصی (با موضوع فلسفه‌ی حقوق) داشتم. چند روز پیش با تأخیر یازده ماهه و با کلی سر و صدا و حلوا حلوا کردن (شوخی جدی) و بعد از گرفتن قول یک وعده اطعام دوازده نفری، مبلغ ناچیزی به حسابم واریز کردند.

چند روز پیش هم یک جلسه سخنرانی نیمه‌تخصصی (با موضوع سبک زندگی و اقتصاد مقاومتی) برای نهادی دیگر داشتم که در فاصله‌ای کم‌تر از ۲۴ ساعت حق‌الزحمه‌ی قابل قبولی به حسابم واریز کردند.

چند سال پیش نیز برای همین نهاد دوم برنامه‌ای در مشهد مقدس داشتم که بعد از اتمام برنامه و در وسط جلسه‌ی اختتامیه، حق‌الزحمه‌ی بنده را در لای یک کتاب تقدیم کردند.

من این دو را با هم مقایسه می‌کردم. هر دو نهاد، ارزشی و انقلابی بودند و هر دو از نظر بودجه و امکانات از طرف دولت بی‌کفایت حسن روحانی تحت فشار بودند، اما یکی به سنت اسلامی عمل می‌کند و دیگری از این سنت زیبا به‌شدت فاصله دارد.

امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید: پیش از آن‌که عرق کارگران و مزدگیران خشک شود، مزدشان را بپرداز!