عشق سه طرفه (دوستش دارم 7)

عشقبسم الله

باباطاهر می‌گوید:

چه‌خوش بی مهربونی هردوسر بی          که یک‌سر مهربونی دردسر بی!

یعنی محبت یک‌طرفه مایه‌ی دردسر است و به سرانجام نمی‌رسد. برای این‌که جریان محبت سرانجام خوبی داشته باشد، باید دو طرفه باشد و هر دو طرف به همدیگر محبت و علاقه داشته باشند.

اما حقیقت این است که صرف دوطرفه بودن، درخشش و شکوفایی محبت را تضمین نمی‌کند. بسیاری از محبت‌ها هستند که کاملاً دوطرفه هستند ولی سر از ناکجا درمی‌آورند و به سرنوشت تلخی دچار می‌شوند. عشق و محبت برای این‌که خوب رشد کند و به تعالی برسد، باید سه طرفه باشد. یعنی خدا هم باید در این ارتباط نقش جدی داشته باشد.1

با عنایت به مطالبی که در بخش هویت‌شناسی بیان شد، این حقیقت روشن می‌شود که هیچ عشقی بدون حضور خدا به سامان نمی‌رسد و سعادت و خوشبختی تنها در پرتو رضایت خالقِ عشق و محبت حاصل می‌شود. یعنی اگر خدا راضی نباشد، رابطه‌ی دختر و پسر با سرانجامی مطلوب مواجه نخواهد شد؛ حتی اگر هر دو عمیقاً خواستار این رابطه باشند؛ و حتی اگر این رابطه به پیوند و ازدواج منتهی شود.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. البته تعبیر «سه طرفه» تعبیری تسامحی است؛ چون خدا در عرض دو طرف دیگر نیست تا طرف سوم به حساب بیاید. درست‌تر این است که بگوییم خدا در هر دو طرف باید حضور داشته باشد. خدا که سرچشمه‌ی هستی است، در عرض موجودات دیگر نیست؛ بلکه بر عالم خلق احاطه‌ی وجودی دارد و موجودات دیگر در پرتو وجود خداوند و در طول وجود او معنا پیدا می‌کنند.


این مقاله برگرفته از کتاب «دوستش دارم!» نوشته‌ی حامد شاد است. اطلاعات بیش‌تر درباره‌ی این کتاب: این‌جا

سلسله مقالات «دوستش دارم»:

امتیاز کلی این مطلب (0)

0 از 5 ستاره
  • هیچ نظری یافت نشد

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر بعنوان میهمان

0 / 5000 محدودیت حروف
متن شما باید کمتر از 5000 حرف باشد