با نام خدا
امروز سر درس شواهد الربوبیه، استاد حسینی آملی (از شاگردان علامه حسنزاده آملی) متناسب با بحث، نکتهای گفتند که مرا عمیقاً به فکر فروبرده و تا الآن ذهنم را مشغول کرده است.
گفتند: بیشتر مردم وقتی آب صاف و زلال حوض پر از آب را میبینند، لذت میبرند و آن را تحسین میکنند؛ ولی کسی که شامّهی تیزی دارد، میتواند بوی لجن تهنشین شده در کف حوض را احساس کند.
آب توی حوض شفاف و صاف و زلال به نظر میرسد ولی وقتی چوبی را برمیداری و توی حوض میگردانی، لجن تهنشین شده بالا میآید و آن وقت میبینی دیگر خبری از آب زلال و تمیز نیست.
گفتند: درون انسان نیز چنین است؛ گاهی نگاه میکنی و جز روحی زلال و صاف نمیبینی؛ غافل از اینکه لجنهای زیادی در درون هست ولی چون تهنشین شده، دیده نمیشود. کافی است در شرایط خاصی درون انسان کمی متلاطم شود، آن وقت لجنها بالا میآیند و حقیقت آلوده و تاریک روح را که زلال و تمیز جلوه میکرد، نمایان میکنند.
گفتند: اگر میبینی بعضی وقتها زبانت از کنترل خارج میشود و در اثر عصبانیت به پدر و مادر یا همسر و فرزندت حرف تندی میزنی، بدان که هنوز درونت لجن دارد که در حالت عادی تهنشین است و فقط با تلاطم شرایط خاص بالا میآید و خودش را نشان میدهد.
گفتند: ما نباید گول صفا و زلالی روحمان در شرایط عادی را بخوریم؛ باید در شرایط خاص و پرتلاطم درونمان را ارزیابی کنیم و اگر لجنی دیدیم، روحمان را تطهیر کنیم و برسیم به جایی که یک ذره لجن و آلودگی در درونمان نباشد و در متلاطمترین شرایط زندگی و در سختترین مراحل امتحان هم صفا و زلالی روحمان آلوده و تیره نشود.
گفتند: به دلیل غفلت از لجنهای تهنشین شده است که افرادی در سطوح بالا ـ حتی در مقام مرجعیت تقلید ـ خودشان را خراب میکنند و عاقبتبهشر میشوند.
گفتند: مراقب لجنهای تهنشین شدهی درونتان باشید! با دقت و همت بالا مترصّد باشید و در لحظات پرتلاطم زندگی وقتی لجن درونتان بالا آمد و گند زد به زلالی روحتان، بعد از تهنشین شدن دوباره، گول زلالی ظاهری بازگشته را نخورید و با جدّیّت تمام برای دفع لجنهای تهنشین شده برنامه داشته باشید.
نظرات (3)